Waarom kijk ik......

Heel af en toe kijk ik naar Sex and the City en ik vind het nog steeds een stomme serie. Over oppervlakkige types die alleen maar over sex en relaties praten. Het gaat over vrouwen waar ik never nooit bevriend mee kan en wil zijn (ook niet toen ik zelf nog 30 was). Deze keer zat ik me te ergeren aan 1 van hen die een hele leuke relatie heeft met een man die een huis op het platteland heeft, een geweldig huis, waar zij totaal niet in past. Zij wil winkelen en gilt als ze een eekhoorn ziet. En ik heb ontdekt waarom ik me erger. Ik ken mezelf wel. Ik zit daarnaar te kijken en denk; wat ziet hij in zo'n oppervlakkig geval. Ik zou het wel gaaf vinden, zo'n man. Maar die valt natuurlijk niet voor iemand zoals ik, maar voor zo'n afhankelijk vrouwtje vrouwtje die zelf niet na kan denken en absoluut niet zonder een man kan, die de hele dag zit te zeiken dat ze het niet leuk vindt in dat gave huis met zo'n leuke vent. Al met al....... gewoon jaloers dus.....En hij houdt nog van haar ook, pwfwrllllllll.......

Count your Blessings..

Ik weet niet of er al een verhaaltje aan gewijd is eigenlijk, kan best, want ik ben er veel mee bezig. Het is de remedie tegen kwalen als depressiviteit, een (meno)bluesgevoel, een dip en ook wanhoop. Allemaal negatieve verschijnselen die we natuurlijk moeten zien te voorkomen. Het begon met de positieve psychologiecursussen die we volgden. Natuurlijk kun je niet elke minuut van de dag positief zijn maar je kunt je er wel meer bewust van zijn. En zo had Oprah het waarschijnlijk ook bedacht, want in haar show heb ik het ooit voor het eerst gehoord: Schrijf nou eens elke dag 5 positieve dingen op, gewoon dingen waar je even blij van werd. Ik heb het in het begin maar gewoon op 3 dingen per dag gehouden, om het na een tijdje weer te vergeten. Inmiddels omring ik me met positieve teksten, op bordjes die in de kamer hangen, op schilderijen, op de schoolbordverfdeur. En, toen ik zonder werk (en man) zat, was het een gedachte waardoor ik niet gek werd. Ik denk er vaak aan: Het kan altijd erger en: Count your Blessings..... Je hebt meer dan dat je niet hebt.....

Traditie

FOTO VOLGT........

Ik heb het al eerder gemeld, vriendin en ik kennen elkaar al 53 jaar, woonden in hetzelfde portiek en onze ouders waren vrienden dus werden wij dat ook. We hebben dus al heel wat verjaardagen samen gevierd en vele kadootjes uitgewisseld. Sinds een aantal jaren zijn we daar een beetje mee gestopt (als we bij elkaar op bezoek komen nemen we altijd al een leuk klein presentje mee), we hebben wat anders verzonnen en dat is heel erg leuk. We geven elkaar herinneringen. De basis is altijd een etentje en vaak geeft vriendin mij nog een extra herinnering, samen naar Magic Mike, de stripperfilm, of samen naar de musical We will rock you. Het leuke is dat je dus niet echt meer hoeft na te denken wat je ook alweer gekregen hebt. Die herinneringen zijn blijvend (als je tenminste geen Alzheimer krijgt, zie verhaaltje van donderdag, maar daar gaan we niet van uit). We hebben heerlijk gegeten, aan het water, in een heerlijk verkoelende bries. Dank je wel Vonnie!

Mijn suikeroom....

Ik heb een Oom, een broer van mijn moeder, een beetje zonderling is hij. Al heel zijn leven vrijgezel en altijd heel erg op zichzelf, zeker toen hij ouder werd. Mijn moeder is natuurlijk al 90 en hij is ook niet meer zo piep.., 86 of zoiets. Wij kennen hem wel en niet. Vroeger kwam hij wel regelmatig langs en later heeft hij oma bij hem in huis genomen, nadat ze bij ons had gewoond. Omdat hij een goede baan had en ook een goed pensioen houdt hij wat geld over. Hij spekt mijn moeder altijd als ze jarig is. Wij kregen eigenlijk nooit wat voor onze verjaardag, geen telefoontje, geen kaart. Dit jaar was het anders, hij heeft (nu al) een kaart gestuurd en toen ik hem openmaakte vielen er 2 briefjes van 50 uit. Wat een feest!! Op naar de Woonstore want nu had ik zomaar 100 Euro te besteden. Weet je wat ik gekocht heb...... zo goed als niets. Het is zo vreemd voor me om dat geld te kunnen besteden dat ik echt niet weet wat ik ervan moet kopen en ik ben bang dat ik straks ineens iets weet en het dan al heb uitgegeven. Dus.....even nadenken wat ik het liefst wil hebben (want natuurlijk heb ik niets echt nodig), een nieuw vloerkleed (er liggen 3 koeien in de woonkamer en three is a crowd dus daar wil ik een andere, misschien een 2e hands pers of zo, of een lamp, die had ik gezien in de Woonstore, een staande lamp van scheepstouw met een jute kap, of, oh ja, dat kastje, die multi media player.... Ja, daar ga ik naar kijken. Wat een luxe, 100 Euro en niet weten wat je ermee moet doen........

Dement

Geen leuke titel, ik weet het, maar een film zette me weer eens aan het denken....Ik zat naar the Notebook te kijken. Een prachtig liefdesverhaal, van die liefdes die ik alleen maar in de film zie maar af en toe echt schijnen voor te komen. Na een hoop gedoe komen ze eindelijk bij elkaar en trouwen en krijgen kinderen en blijven gelukkig met elkaar. Dan krijgt zij Alzheimer en dat is vreselijk voor hem want hij raakt haar kwijt, meestal weet ze absoluut niet meer wie hij is, of zijzelf. Hiervoor heeft zij, toen ze nog ok was, een Notebook gemaakt waarin ze hun liefdesverhaal heeft opgeschreven, met als laatste zin.... Lees dit aan me voor en ik kom bij je terug. En, omdat dit dus om echte (film) liefde gaat, gaat hij bij haar in het tehuis wonen en leest haar het verhaal voor...... elke dag opnieuw, omdat hij leeft voor die paar minuten dat ze het zich (en hem) allemaal herinnert..... Ware Liefde......

Tja Heet......

Dat heb ik, ik heb het heet, volgens mij al zo'n 3 weken en vorige week spande de kroon. Op mijn werk is er geen airco en ik werk dus op zo'n hete dag in 31 graden waardoor ik een flinke hersenverblubbering krijg in de middag. Werken gaat nog net maar lopen en beetje bewegen niet echt. Zodra ik 1x de trap oploop roep ik in die hitte schijnbaar meteen een vlieger op dus ga ik lekken, op mijn hoofd, mijn neus, bovenlip, eigenlijk komt het op dat moment uit al mijn porien. En ja, ik klaag, is het eindelijk zomer wordt het boven de 30 graden zonder ook maar een zuchtje wind. Wie vindt dat nou lekker weer, ja, de mensen die vrij zijn en lekker de hele dag kunnen zitten bij het water of erin. Door die hersenverblubbering heb ik geen inspiratie om een leuk episteltje te schrijven, dat brein staat in brand. Het enige wat er gebeurt is, dat ik na die inspanning om ook nog iets te eten te maken, ik op de bank zit en in slaap sukkel, van de hitte en de aftakeling. Maar...... we blijven positief......ook dit gaat voorbij.....

Beetje masochist??

Tja, af en toe denk ik van wel. Maar ik heb het ook zo nodig, om te blijven geloven dat het kan. Waar heeft ze het over? Liefde natuurlijk, maar niet zomaar, voornamelijk het prille begin en dus kijk ik ernaar, van die vreselijk romantische films. Zoals nu, naar nights in Rodanthe met natuurlijk weer zo'n sappige hoofdrolspeler (1 uit mijn lijstje) Richard Gere. Tijdens zo'n moment van dat prille begin, als je ziet hoe de man en de vrouw naar elkaar kijken, elkaar vasthouden. Ach..... het heeft met de hormonen te maken hoor (en zoals je uit de verhalen kunt lezen de laatste tijd erg veel last van)  en natuurlijk is dat verlangen groter omdat ik het niet heb en ach.... het zijn maar momenten, als de film is afgelopen blijft het verlangen nog even hangen maar na een half uurtje is ook de fantasie in slaap gevallen, gelukkig.....