Uit mijn doen....

Dat ben ik, uit mijn doen.... Door het afscheid van de ene baan, het vooruitzicht op de andere baan, de derde baan in een half jaar tijd. Ik merk het aan mezelf...Ik vertelde dat er ineens een schommelstoel moest, want dat was leuk en paste perfect in mijn huis. Nou, hij is gekomen en na een dag of twee dacht ik.... Nee, toch niet leuk. Te vol (natuurlijk houdt dat  in dat het in mijn hoofd te vol is nu), teveel oude troep. Dus, hij is alweer verhuisd naar boven, misschien zet ik hem (als het tenminste een keer een tijdje mooi blijft) in de tuin, ook leuk. Toen op zolder op gaan ruimen, pffff, wat vorig jaar zo netjes was, was alweer een bende. Dus, opgeruimd en schoongemaakt, terwijl ik zo'n 4 vliegers had en het water in mijn ogen liep. Gelukkig hebben wij grofvuil gebeld en mogen we a.s. woensdag heel veel buiten zetten en dat ga ik doen ook. Het laatste restje Peter wordt bij het vuil gezet (2 stoelen), de tuin is dan weer leeg (eindelijk de bank eruit) en hopelijk is het in mijn hoofd dan ook weer wat rustiger......

Afscheid....

Morgen rond 12 uur neem ik voor de zoveelste keer afscheid van een werkplek, gewenning, collega's die net niet meer onbekenden zijn. Na 2 en een halve maand bij Ricatech ga ik met een heel ander product werken, nl. mensen. Weer eens wat anders dan jukeboxen. Het werk hier was op zich best leuk, maar het commerciele trekt me al lang niet meer. Dus niet meer na 5 minuten op mijn werk of tussen de middag naar huis, roken op gezette tijden naast het gebouw bij de picknicktafel. We moeten weer aan andere dingen wennen nu, ' s morgens naar de metrohalte rijden en met de metro naar het centrum van Rotterdam, dat zal ook wel anders zijn. Maar goed, we weten het, na een maand of twee zijn we weer helemaal gewend, is het werk al behoorlijk bekend en hebben we weer een boel nieuwe mensen leren kennen. Ach, het houdt ons jong zullen we maar denken, hoewel ik nu wel hoop dat het even de laatste verandering is......

De schommelstoel

Tja, een schommelstoel, een langgekoesterde wens maar dan moet hij wel in de kamer passen. Als je al twee stoelen hebt staan, tig krukjes en tafeltjes dan wordt het lastig. Maar, nu zijn de stoelen eruit en er staat een 2 en 3 zits bank en ineens is er dan plaats voor een schommelstoel. Dus.... marktplaats maar afstruinen, niet te ver weg en voor niet teveel geld en dan moet ie ook precies die zijn die ik leuk vind en vind passen bij al die koeienvellen en geitenkrukjes, hertekop en schedel aan de muur. Ik geloof dat ik hem heb gevonden in Alphen aan de Rijn voor 35 Euro. Hij is laag, stoer met een rieten zitting en ik denk dat ie hier geweldig zal staan, midden in de kamer. Ik ga er wel weer een foto van maken, woensdag is ie van mij......

Klaverjassen

Spelletjes, ik hou ervan. In de goede zin van het woord dan he, echte spelletjes, Scrabble, Triviant, Risk en kaartspelletjes. Ik kan me herinneren dat, toen mijn vader nog leefde en ik nog wij was, wij heel vaak bij pa op een zaterdagavond met Jul en KC canasta gingen spelen. Wat een leuk spel was dat. Pa en ma waren toen al gescheiden en soms, als ma uit was, kwam pa bij ons thuis en werden er kippenpootjes gebakken met veel ketjap, lekker bij het canasta spelen. Toen ik nog wij was heb ik ook klaverjassen geleerd, bijna iedereen bij de schoonfamilie kon klaverjassen dus wilde ik het ook leren. We hebben het menig avond gespeeld. Helaas moet je met klaverjassen (om de meeste lol te hebben) met zijn vieren zijn. Je speelt 2 tegen 2 dus het komt niet vaak voor dat ik mee kan doen (ik ben nou eenmaal ik en geen wij). Maar, KC zit nog in Cuba dus Jut en Jul gaan klaverjassen vanavond bij dochter KC en man. Eindelijk met zijn vieren.....

Mijn ex is jarig....

Ik vergeet zijn verjaardag nooit, heb natuurlijk meer dan 10 jaar samen met hem gewoond, in de belangrijkste tijd van mijn leven, van mijn 20ste tot mijn 30ste en af en toe denk ik er nog wel aan. Waar we allemaal gewoond hebben met als laatste de woonboot. Alle leuke dingen die we hebben gedaan, vooral in de begintijd. Wij woonden als eerste van de vriendenclub samen dus hadden vaak mensen over de vloer. Geen internet, geen telefoon, geen mobiel. Dus, iedereen die langs wilde komen moest gewoon aanbellen en kijken of we thuis waren. Geweldige tijden, geen afspraken, gewoon spontane akties. Stuk voor stuk viel de vriendenclub uit elkaar omdat de stellen niet bij elkaar bleven. Ik weet nog dat we vaak zeiden dat wij het gelukkig nog wel leuk hadden. Totdat het ook bij ons op was, uit elkaar gegroeid, niet meer dezelfde kant op willen gaan? Ik weet het niet, het gaat zoals het gaat. Als ik erop terugkijk waren we gewoon vriendjes van elkaar, zo zit het in ieder geval in mijn geheugenlaadje dus kijk ik erop terug met een 'leuke tijd' gevoel, ik denk vooral omdat ik het nu niet heb. Een fijne herinnering.....

Plantjesmarkt

Het wordt al bijna traditie, op tweede Pinksterdag (waarom zijn er eigenlijk 2 Pinksterdagen, ik ga het toch weer eens opzoeken) redelijk vroeg op en op naar de Plantjesmarkt in Krimpen a/d IJssel. Een heel groot plein vol met plantjes en bloemetjes en daar gewoon heerlijk een uurtje tussenlopen. Dat alleen is eigenlijk al genoeg. Maar, gelukkig kreeg ik van Jul een mooie nieuwe kamperfoelie voor naast de voordeur, de mannen die de voegen hebben gerepareerd hebben helaas de kamperfoelie en de klimroos vernietigd. Gelukkig stonden er genoeg vervangende planten en kan ik straks weer genieten van zo heerlijk geurende klimmende kamperfoelie in mijn Hans en Grietje tuin. De zee van bloemen waar we tussenliepen deed ook goed onder zo'n treurende lekkende hemel.......

Liefde, het blijft vreemd...

Ik heb het er al eerder over gehad, maar eindelijk heb ik de film gekeken. De film heet The Vow. Het is gebaseerd op een waargebeurd verhaal. De oorspronkelijke 2 mensen die dit overkomen is heb ik in een interview het verhaal horen vertellen. Dus nu kon ik het hele verhaal zien op dvd. Ik zal in het kort nog even de essentie uitleggen. Man en vrouw ontmoeten elkaar, worden verliefd, trouwen en na 2 maanden huwelijk krijgen ze een auto-ongeluk. Man lichtgewond, vrouw heeft hersenletsel maar herstelt. Helaas kan ze zich alles herinneren van haar leven voordat ze de huidige man tegenkwam, maar niets meer erna. Ze herkent hem niet en weet dus niets meer van verliefd verloofd getrouwd met deze man. Hij kan het niet loslaten en blijft proberen om haar weer verliefd te laten worden op hem. Dat lukt niet, ze zijn nog steeds bij elkaar (dit is al jaren later), hebben 2 kinderen, maar zij heeft nooit meer haar geheugen teruggekregen en is dus nooit meer verliefd op hem geworden. Ze heeft er, na lang nadenken, voor gekozen om weer van hem te gaan houden. En dat vind ik nou juist het meest intrigerende, dat houdt dus in dat het niet aan de chemie tussen 2 mensen ligt dat ze verliefd worden op elkaar, maar aan heeeeel veel omstandigheden die op dat moment in hun leven gaande zijn. Zij ontmoette hem eigenlijk voor de tweede keer en toen gebeurde er niets, geen kriebels in de buik. Ze vond hem aardig maar dat was het. Mijns inziens kun je daaruit concluderen dat de omstandigheden (allebei hetzelfde willen  op hetzelfde moment in tijd) het meest belangrijk zijn voor het begin van een relatie, want als de tijd een half uur verschuift (omdat je een bus hebt gemist of zo) kan het zomaar zijn dat je omstandigheden veranderd zijn, ten goede of ten slechte....