Slaapwandelen..

Ik deed het vroeger, slaapwandelen en hoe...... Toen ik klein was moest ik al altijd beneden in het stapelbed dat ik deelde met zus slapen en zelfs dan presteerde ik het om altijd op de grond wakker te worden. Toen ik later een eigen bed had (oma was bij haar zoon gaan wonen en zus en ik hadden toen een eigen kamer gekregen) moest mijn vader een soort constructie maken van ijzer zodat ik in een soort bak lag en er niet uit kon vallen (ik had een paar keer een hersenschudding gehad dus het was niet zo bevorderlijk voor mijn brein om het weer te laten schudden daarbinnen). Tijdens een van mijn onbewuste expedities (toch wel avontuurlijk aangelegd waarschijnlijk) trok ik de ijzeren staaf uit de constructie en liep ermee door de flat, overigens zonder iets kapot te gooien, toch wel knap. Ook stond vaak de voordeur open en na inspectie door moeders lag ik gelukkig gewoon (weer) in bed. Toen ik weer iets ouder was en in de pubertijd, kwam het eigenlijk alleen nog voor als ik iets teveel gedronken had. Ik lag niet in mijn bed en iedereen was aan het zoeken, bleek ik onder de tafel (waar een tafelkleed overheen lag) op de stoel te slapen. Ik geloof dat ik het nu niet meer doe dat slaapwandelen, hoewel ik dat natuurlijk nooit zeker weet..... ik woon alleen......

't Pannetje

Toen ik zat te schrijven over de kermis moest ik ook weer denken aan 't Pannetje (wij kortten vroeger ook al alles af dus populaire naam 'Pan'). Ook door de liedjes, hoewel ik bij 't Pannetje toch weer andere sterke herinneringsnummers heb, zoals bijv. Bohemian Rhapsody van Queen en Somebody to Love, Music was my first love, Dust in the Wind van Kansas, More than a Feeling van Boston, the Things we do for Love van 10CC, If you leave me now van Chicago, When I need you van Leo Sayer, Voulez vous coucher avec moi van Lady Marmelade enz. enz...Het gekke is dat we in die tijd ook naar het Teejater gingen maar daar heb ik weer andere liedjes voor in mijn brein opgeslagen. In de tijd van 't Pannetje (ik was 15,16) hadden we natuurlijk zo vaak mogelijk vriendjes (zoenen was een leuke hobby) en ik ging ook een tijdje met J. om die vaak als d.j. fungeerde. Wij stonden dan meestal in de hoek naast het hok waar de liedjes gedraaid werden. Zo ook die avond. Er was een gezamenlijke vriend in het Pannetje en ik stond met hem te kletsen. Ik had in die tijd permanent (afrolook was erg in de mode) en een erg lange pony die meestal in mijn ogen hing. Hij had al een paar keer gevraagd of ik met hem wilde dansen (hij wist niets van J. af) en ik had geweigerd. Op een gegeven moment tijdens het gesprek haalde hij met zijn hand mijn haar voor mijn ogen weg en ineens zag ik iets voorbij flitsen en lag hij op de grond, P. van Ierschot (ik zet zijn naam hier neer omdat ik heel lang moest denken hoe hij ook alweer heette). J. bleek in een vlaag van jaloezie hem een flinke uppercut te hebben gegeven. Als ik ergens een hekel aan heb is het wel vechten en ik heb J. nooit meer aangekeken en mocht van J. zijn vriendjes niet meer met P. van Ierschot praten. Ik vond het zo lullig, ik kan me herinneren dat ik het altijd zo'n lieve jongen vond. Mocht ik hem ooit nog tegenkomen (hij is me in het verleden nooit voorbij gelopen zonder gedag te zeggen) ga ik hem nog eens vragen of hij het nog weet.......

De Kermis

Het had een onwaarschijnlijke aantrekkingskracht op ons, de kermis. Natuurlijk mede doordat wij al vroeg 'achter de jongens' aanzaten maar toch ook wel vanwege de sfeer, de vrijheid van de medewerkers en, niet onbelangrijk, we werden er blij van. Ook was het een ontmoetingsplek voor iedereen in onze jeugd. Dus, een paar keer per jaar was er een kermis waar wij heen konden. Op de markt in september, de grootste kermis, volgens mij in mei op de Paardemarkt, een kleine kermis en ik weet niet meer in welke maand maar ook 1x per jaar de kermis op de parkeerplaats bij de Bogaard in Rijswijk. Verder mochten we toen nog niet van onze ouders. Stiekem zijn we natuurlijk ook nog een keer naar de hele grote kermis geweest op het Malieveld, toen hadden we afgesproken met 2 jongens uit Spoorwijk die ons met de tram op kwamen halen van het station in Delft. Spannende tijden (en wat was hij leuk!). Elke dag gingen we uit school direct door naar de botsauto's en daar stonden we dan een paar uurtjes, thuis eten en weer terug tot een uur of 11 's avonds. Ach, het was natuurlijk altijd maar een week kermis maar in mijn herinnering leek het veel langer. Ik maak altijd verbindingen met plaatsen waar ik vroeger was d.m.v. bepaalde liedjes die ik hoor dus als ik het nummer : Bye Bye Baby Baby Goodbye hoor (en dat is tegenwoordig heel zelden) dan ben ik meteen weer op de kermis en zo zijn er nog veel meer. The Three Degrees met 'When will I see you again' bijvoorbeeld of the Guys & Dolls 'You don't have to say you love me', goh ze komen allemaal weer boven borrelen. Grappig hoe dat werkt. Vorige week zaterdag was er kermis in de Bogaard en vriendin en ikke liepen 'for old times sake' nog een keertje een rondje om niet meer te snappen hoe we er in het verleden urenlang konden vertoeven......

Linkje

http://youtu.be/Adsx4BQHvUw


Ik heb het er al eerder over gehad, mannen denken nu eenmaal anders dan vrouwen. De man die het op een vreselijk leuke manier duidelijk kan maken is Mark Gungor. Hij is dominee en zijn insteek is om man en vrouw niet zo snel te laten scheiden door ze het verschil in denkwijze duidelijk te maken en dat doet hij op zo'n originele grappige manier dat je het ook onthoudt. Dat zijn altijd de beste manieren om iets duidelijk te maken, met humor.... Vandaar dat ik het linkje op mijn blog wil zetten. Ik heb met genoegen zijn complete seminar bekeken en buiten dat ik er vreselijk om gelachen heb, heb ik er veel van onthouden. Ik hoop dat dat nog eens zijn vruchten af gaat werpen.

Verhuisd...Een lang verhaal

Ik heb eens zitten denken (what else is new), ik ben vaak verhuisd in mijn leven, zal ze eens opsommen vanaf het moment dat ik op mezelf ging wonen, al die verhuizingen en dus veranderingen......

In 1980 toen ik 20 jaar was ging ik op mezelf wonen, op kamers, of liever gezegd, op 1 kamer met een open keuken en een badkamertje en een klein plaatsje buiten. Het was in het centrum van Delft en ik ging er wonen met 1e Liefde (was nooit over gesproken, ik moest het huis uit en hij ging gewoon mee). We hebben er een jaar of 2 gewoond.

Daarna, omdat het erg moeilijk was om een ander huis te huren in Delft en onmogelijk om iets te kopen (je kreeg gewoon geen hypotheek en de rente was zo'n 13%) kregen we een flat toegewezen in Zoetermeer, in Palestein, grote 5 kamerflat voor met zijn 2en en daar hebben we het zo'n anderhalf jaar uitgehouden. Het was vreselijk om daar te wonen.

Tegen die tijd was de rente flink gezakt en de regels voor hypotheken wat versoepeld dus we konden terug naar Delft en een huis kopen. Zo gezegd zo gedaan en we kochten een maisonnettewoning in de Lelystraat die we in een jaar of 3 flink verbouwden. Toen was Liefde het zat en wilde iets anders. Ik mocht kiezen en koos.......

Een woonboot, gekocht in Voorschoten. Hij lag aan het begin van een rij woonboten en had een grote tuin erbij. De boot zelf was een veredelde stacaravan en had ook die afmetingen maar wel met c.v. (op olie) en een badkamer met ligbad. We konden er zo in en hebben alleen de muren gewit en schoongemaakt. Toen moest ik wel een eigen auto want ik werkte in Delft. De keus viel op een echte 2 chevaux, een brandweerrode. Liefde en ik hebben er fijn gewoond en hadden een goed contact met alle buren (die je ook echt nodig hebt als je op een woonboot woont). Toen was Liefde mij zat en vertrok. Ik kon de boot niet alleen betalen en ging terug naar Delft....

Via mijn toenmalige werkgever een flat toegewezen gekregen, een fijne flat, 4 hoog zonder lift, lage huur en samen met Liefde opgeknapt. Ik voelde me daar veilig, voor het eerst alleen wonen en het beviel heel goed, helemaal ingericht hoe ik het wilde, een goede baan dus voldoende geld om een luxe leventje te leiden. Maar na 3 jaar had ik mijn zinnen gezet op......

Een huisje in het park van Gist-brocades, een heel klein poppenhuisje met een boom in de tuin en een vijver en een schuur. Het leek heel leuk totdat ik er daadwerkelijk ging wonen. Het viel tegen, ik heb me er nooit thuisgevoeld en heb er alles aan gedaan om weer een andere flat te krijgen. Dat lukte.....

Ik ging boven mijn moeder wonen in de flat aan de Storklaan in Delft maar inmiddels waren de huren de pan uit gerezen en na 3 jaar ook daar weer fijn te hebben gewoond ging ik een huis kopen.....

Mijn bod op de Lelystraat (ja net zo'n maisonnette als met 1e Liefde) werd geaccepteerd en met 2e Liefde het huis opgeknapt. Ik heb daar ook heel lekker gewoond, zo'n 7 jaar. 2e Liefde en ik lukte niet en inmiddels was er (na wat andere probeersels) 3e Liefde en die wilde samenwonen. Ik had zo mijn twijfels maar hij wilde perse dus ik heb toegegeven (ik zeg er verder niets over). Toen het huis naast zus en zwager te koop kwam te staan was er nog maar 1 ding dat ik wilde.....

Het bod werd geaccepteerd en op mijn salaris kreeg ik de hypotheek op mijn naam. Dat was maar goed ook want Liefde nummer 3 had er na 3jaar ook genoeg van en ging terug naar Delft. Ik bleef er alleen wonen en ik woon er nog, heerlijk op mezelf naast zus en zwager. Een heel fijn huis waar ik me heel veilig voel, met een klein postzegeltuintje (net genoeg) en weinig onderhoud. Ik hoop van harte dat het me lukt (financieel) om hier heerlijk op mezelf, onafhankelijk en voor altijd zelfstandig te kunnen blijven wonen. Ik ben genoeg verhuisd.....

Werken

Ik werk weer.... Vandaag had zusje leuke nieuwe kaartjes, positieve kaartjes waarvan je er 1tje kan trekken die op jou van toepassing is voor die dag. Ik trok, je doet het ook al vind je het moeilijk, nou da's wel toepasselijk nietwaar? Het werk is wel leuk hoor, nieuwe dingen leren vind ik altijd leuk. Maar het moeilijke eraan is voornamelijk het reizen. Ik vind het vervelend om elke morgen mijn auto in te stappen en helemaal naar Rijswijk te moeten rijden om daar een dag in een kantoor te zitten en dan om 10 over 5 weer naar huis te rijden en pas om kwart over 6 thuiskomen. Ik weet niet of een ander zou zeggen, pfff, waar heb je het over, je hebt toch werk.... Natuurlijk ben ik blij dat ik werk heb, het is moeilijk genoeg gebleken om iets te vinden, nou ja, niet om iets te vinden, ik vond genoeg, maar om uitgekozen te worden, dat is een ander verhaal. Dus natuurlijk ben ik dankbaar dat ik wat gevonden heb, het had alleen iets dichterbij moeten zijn en ietsie meer moeten betalen. Maar goed, ze zeggen dat alles went, dus ik wacht af......

Beetje moe...

Vandaag ben ik door de start van mijn nieuwe baan een beetje moe dus ik hou het bij een mooi gedicht.....


juli 1993

Waar moet ik zoeken, waar moet ik heen

Hoe laat moet ik er zijn

Wat zal ik er vinden en vind ik er 1

De tijd gaat zo snel en terug wil je niet

Vooruit en vlug en mis je niets

Waar is de oase van rust en tevredenheid

De tijd gaat zo snel en ik ben de weg kwijt