Wat een verrassing....

Vandaag hadden we afgesproken dat moeders (met het busje) bij mij werd afgeleverd in plaats van bij de buren. Er was vandaag Place du Tertre voor amateurs in de wijk, zwager en zusje waren daar al vroeg naartoe. Gelukkig was het prachtig weer vandaag. Natuurlijk was ik niet zo heel vroeg uit bed (vrije dag he) en ik had net mijn Luxaflexje in de keuken opengedraaid toen ik blij verrast keek wat er de tuin in kwam lopen.... Goh, wat een feestje, wat een mooie jongen zeg en hij ging bij mij aanbellen. Toen ik de deur opendeed begreep ik het ineens, het was de chauffeur van het busje van moeders, een hele aardige die eerst ging kijken of ik wel thuis was, voordat hij haar helemaal tot aan de deur bracht, gearmd en wel.. Ook al kwam hij niet echt voor mij, het was een aangename verrassing om hem als eerste mens te zien die dag...

Nieuw programma..

Tijdens de zomermaanden heb je het vaker, laat op de avond, een soort praatprogramma met bekende Nederlanders en wie kan dat beter dan Linda de Mol. Ze had het nog niet eerder gedaan en blijkt ook dat goed te kunnen. Ik heb het voor het eerst gekeken omdat de gasten Brigitte Kaandorp en Gordon waren en omdat de vraagstelling leuk is. Het gaat meer over de mensen en hun persoonlijkheden en leven dan over hun  'werk'. En ik heb een zwak voor Gordon, ik begrijp hem, zeker nadat ik zijn boek had gelezen. Hij houdt zich bezig met dezelfde dingen als ik, houdt van gedichten/teksten en is eerlijk (oke, tact is niet zijn sterkste kant), is een gevoelige ziel, die ook maar niet die ene tegenkomt die op hetzelfde level zit als hij (en dat is wat ik begrijp natuurlijk). Ik hou wel van dat soort praatprogramma's met als thema gewoon de mens zelf. En dan is er nog het kersje op de taart..... Ruben Hein die de favoriete liedjes zingt van de gasten van het programma en die is zeker niet vervelend om naar te kijken (en te luisteren)...

Knuffels...

Zoals ik al eerder zei, kijk ik vaak naar Ellen met een bord op schoot. Wat natuurlijk opvalt is dat al haar gasten begroet worden met een hug/knuffel. Elke keer als ik dat zie, denk ik het weer, wat heerlijk. Dat zouden ze hier ook vaker moeten doen. Omdat ik het natuurlijk niet 'stand by' heb, zit ik elke keer jaloers naar het scherm te kijken. Maar om nou iedereen gewoon maar te gaan knuffelen lijkt me ook niet zo'n goed idee. Ik doe het wel vaker bij mijn vriendinnen en bij moeders, maar die zie je natuurlijk niet elke dag. Het zou wat zijn he? Gewoon bij de deur van de metro gaan staan en iedereen die binnenkomt knuffelen..... zit me voor te stellen wat de reacties zouden kunnen zijn. Als ik de meeste mensen 's ochtends in zie stappen zijn er heel veel bij die een knuffel kunnen gebruiken....

Ergens...

Het is zondagmiddag, kwart over vijf. Mijn belangrijkste huishoudelijke taken zitten erop, heb een leuke zaterdag achter de rug met vriendin. En ergens rek jij je nu uit, nadat je je heb afgevraagd of het nu eigenlijk nog wel leuk is, dat alleen zijn. Natuurlijk red je je wel inmiddels en ben je over het algemeen best tevreden. Je hebt een leuk huis, een leuke baan, familie en een aantal vrienden waarmee je je goed kunt vermaken. Neem vorige week, een geweldig feest van een jarige vriend en weer nieuwe mensen leren kennen. Helaas waren de meeste bezoekers al een stel dus alleen gekomen en ook weer alleen gegaan. Je bent eraan gewend dat je je verhaal alleen kwijt kunt aan Rooie, je maatje van 14 die op je wacht als je thuiskomt en bedelt om aandacht. Je bedenkt dat het vreemd is dat je zoveel mensen ontmoet maar dat er niemand bij zit die op hetzelfde level denkt als jij..De zoveelste nacht alleen, denkend aan mij, die op dit moment denkt aan jou......

Beren....

Jut en Jul zijn natuurlijk altijd met iets creatiefs bezig, schilderen, haken, breien, borduren, en na het haken van zo'n 200 'granny squares' (waar we nog steeds iets van moeten maken door ze aan elkaar te zetten, maar ze staan zo leuk los in de mand) hebben we weer een nieuw project. Jul had een haakboekje gevonden waarin beschreven staat hoe je beertjes moet haken, zo schattig. Er is een hele familie, allemaal verschillende.  Er is een basispatroon voor de beer zelf en daarnaast van alle attributen, hoedjes, bloemetjes, hesjes enz.. Onze handen jeukten om eraan te beginnen maar helaas moest er ook gewerkt worden in huis en was er nog geen tijd om te beginnen. Zodra beer nummer 1 klaar is, zal hij in vol ornaat op de foto gezet worden en volgt zijn levensverhaal......

Het Kastje.....

Zondag Vaderdag.... KC kreeg voor zijn vaderdag van schoonzoon en dochter een kastje, niet zomaar een kastje, een kastje voor de t.v., een multi media player. Ik had geen idee wat dat was en wat je daarmee kunt, maar schoonzoon is daarvan wel heel goed op de hoogte. Zo'n kastje sluit je aan op je t.v. en kun je vullen (d.m.v. een stick (wat een techniek tegenwoordig)) met foto's en dvd's. En niet 10 of 20 dvd's maar wel 100. De films download je via je computer en sla je op op de stick die je vervolgens in het kastje stopt en voila......... Wij hebben geen blue-ray dvdspeler maar dat maakt niets uit want het kastje kan het wel in blue ray en hd kwaliteit afspelen. Daar stond ik van te kijken, dat is zo scherp dat het net lijkt of je 3 dimensionale t.v. hebt. Geweldig vind ik het, fijn om naar te kijken met al wat oudere ogen.....IK WIL OOK ZO'N KASTJE!!!!!!!

Bezoek van de familie...

Het was super tante en neef weer te zien en te spreken. Tante heb ik 8 jaar geleden voor het laatst gezien en neef 20! jaar geleden toen ik samen met vriendin naar Engeland was voor een weekje. Wat is het toch gek dat je zo'n band hebt met iemand die je dus in totaal 3x in je leven hebt gezien en dan ook nog maar een paar dagen. Het is vast omdat het van 2 kanten graag gewild wordt, want je kent elkaar niet echt natuurlijk. Of het komt doordat we dezelfde genen hebben. In ieder geval klik ik altijd erg goed met neef Alan. Hij heeft dezelfde soort humor als ik dus dat gaat over en weer, erg leuk. Afgelopen donderdagavond waren ze bij mij op bezoek en afgelopen zaterdag zijn we de hele dag bij Jul geweest, patat gegeten en 's avonds Chinees gehaald. Ik heb vaak geprobeerd contact te leggen met Alan maar dat ging niet zo soepel, nu is hij ouder en zegt het belangrijk te vinden dus gaan we zeker contact houden. In dat opzicht ben ik blij met mijn Smartphone en Whatsapp. Dan is Engeland wel heel dichtbij!