Ik houd van mij..

Van Harrie Jekkers

Want houden van een ander, dat heb jij alleen maar nodig

omdat je niet genoeg kunt houden van jezelf

Houd van jou joh, maak de ander overbodig

Want liefde, geloof me, begint altijd bij jezelf

Want 'ik hou van jou' is niet de sleutel tot de ander

maar 'ik houd van mij', al klinkt het bot en slecht

want wie van zichzelf houdt, die geeft pas echt iets kostbaars

als ie 'ik houd van jou' tegen een ander zegt

Schaamte....

Vele jaren geleden (wel toen ik nog een strak lijfje had) gingen Liefde nummer 1 en ik met de auto naar Spanje op vakantie. Na in Frankrijk te zijn gestrand met een kapotte startmotor konden we gelukkig toch Spanje bereiken nadat de auto was aangeduwd. In Spanje naar een garage en de man zei, gewoon een hamer bij de hand houden en als ie niet start een tik op de startmotor geven. Zo hebben we het wel gered al die tijd, zelfs de terugreis naar Nederland.. Elke dag mooi weer dus elke morgen naar het strand. Op een zekere dag was er een behoorlijke branding met hoge golven. Leuk natuurlijk, zeker met een luchtbed. Je moet weten dat ik niet zo'n waterrat ben, heb met moeite 2 zwemdiploma's gehaald. Door de hoge golven was het lastig om op het luchtbed te klimmen en het lukte mij dus niet, werd eraf gegooid en meegesleurd door de stroming, ik dacht dat ik zou verzuipen, wist absoluut niet meer wat boven of onder was, toen werd ik op zeker moment op het strand gekwakt........zonder bikini, die was gewoon afgerukt door de stroming. Zat ik daar met mijn benen wijd richting de mensen op het strand, nog zonder enig besef wat er nou eigenlijk gebeurd was. Langzaam realiseerde ik me dat ik niets meer aanhad. Ik kon wel janken, gelukkig lag mijn broekje in de branding (daar is nog een liedje over gemaakt hihi). Liefde was nergens te bekennen, ik heb me de rest van de vakantie niet meer vertoond op dat stukje strand....

Reisgids.....

Nee niet zomaar een reisgids, geen gids voor een vakantie, hoewel...... Een reisgids voor gelukzoekers, zo heet het. Het is geschreven door Dirk van de Glind, een docent levensbeschouwing (wat een prachtig beroep) en het bestaat uit een collectie van ideeen, verhaaltjes, uitspraken en teksten uit liedjes die hem aanspreken. En dat spreekt mij dan weer aan.  Het is een gids voor jonge mensen (huh, ik ben 52), zo zie je maar hoe jong je brein kan zijn hihi. Ik vind het geen gids voor jonge mensen, het is een gids voor mensen die nadenken en altijd meer willen weten, willen leren en proberen zo lekker mogelijk te leven. Er staan in het boek ook 'gewone' verhaaltjes, kleine alledaagse dingen die we allemaal meemaken maar die eigenlijk heel erg veel (kunnen) betekenen als je je realiseert dat je je er lekkerder door voelt. Het gewoon een praatje maken met mensen die je niet kent, in een winkel, een lift, een trein, een wachtkamer. Gewoon vriendelijk zijn en laten zien dat je contact wilt maken, geloof me, je voelt je er beter door. Ik had bijv. een schilderij gemaakt waar de tekst op staat: Gezocht, iemand om ongelooflijk mee te knuffelen. Natuurlijk reageren mensen daarop. Tijdens de kunstmarkt zei een man tegen de vrouw bij hem, goh, die was op jou van toepassing. Ik ben erop ingesprongen en vroeg aan de vrouw: Nu niet meer? Ze vertelde dat ze al 16 jaar alleen was geweest, ze was 78 jaar en dat ze 4 jaar geleden deze man had leren kennen. Ze deden allebei vrijwilligerswerk, na een tijdje elkaar te hebben begroet is het meer geworden en nu zijn ze een setje. Superleuk toch. Ik had ook niets kunnen zeggen........

Witches of Eastwick

We gingen regelmatig uit en opeens was daar een nieuwe locatie, Hal2 of kortweg de Hal. Het was er niet lang, misschien een jaar of 2 maar we hebben er wel leuke avonden gehad. Het was er nooit heel erg druk en het was vrij groot dus je kon er op je gemak met mensen praten. Regelmatig was er ook een band op vrijdag en dat is altijd leuk. Wij bestonden meestal uit 3 meiden en praatten ook vaak met Kor. Kor was heel muzikaal en trad ook wel eens op met een band, hij zong. Kor vond het leuk dat wij altijd in 3en kwamen en noemde ons altijd 'the witches of Eastwick', als er eens 2 waren in plaats van 3 vroeg hij meteen waar de andere witch was. Tijdens een van de gesprekken met Kor, ik geloof dat ik toen zelfs de enige witch was, vertelde hij dat hij vroeger priester wilde worden. Het is maar goed dat dat niet door is gegaan want anders hadden we geen Roel van Velzen gehad, hij bleek zijn vader te zijn.

Het gevoel ergens bij te horen (verbinding)

Tekening van Robert Crumb.

Ik heb er regelmatig behoefte aan, waarschijnlijk omdat ik alleen ben (met af en toe een eenzaam moment). Af en toe gebeuren er dingen die je een heel erg saamhorigheidsgevoel geven, waaronder ook meespelen in een band, samen een liedje maken, met vriendin samen een liedje meezingen, samen hetzelfde leuk vinden, iemand ontmoeten met wie je overeenkomsten hebt, samen met anderen een concert meemaken. Ik was al jaren fan van Queen en ze kwamen naar Nederland. 1986. Een paar concerten in Leiden en ik had kaarten. Samen met andere fans Queen live zien en horen, dat wilde ik 1x beleven. Het was in de Groenoordhallen en daar stond ik gewoon in de zaal. Er waren aan de zijkant van die bankjes gezet (zoals je vroeger in de gymzaal had van school). Ik ben maar een ukkie en kon niets zien. Opeens werd ik door een compleet vreemde jongen omhooggehesen op dat bankje, er was net genoeg ruimte om 1 voet op te zetten, en heb het hele concert op een voet gestaan (af en toe afgewisseld) hangend aan iemand die een vreemde was maar het prima vond. Een overweldigend gevoel van saamhorigheid en erbij horen. Het kost zo weinig moeite en kan zo'n groots effect hebben......

Vermist en Vergeten en zo....

Het fascineert me altijd weer, mensen die het ene moment gewoon hun leven leven en het volgende moment van de aardbodem verdwenen lijken te zijn en vaak nooit meer worden teruggevonden waarbij het te allen tijde een mysterie blijft wat er met ze gebeurd is. Zijn ze ontvoerd, vermoord, of hebben ze zelf besloten om te verdwijnen. En hoe kan het, in een tijd dat iedereen van elkaar weet (wat in de meeste gevallen geen voordeel is) wat ze op elk moment van de dag doen, er overal bewakingscamera's hangen, er satellieten in de ruimte hangen die iedereen op elk willekeurig moment in beeld kunnen brengen. Soms is er wel een doorbraak, zoals de documentaire die ik enige tijd geleden gezien heb. Een man die van de ene op de andere dag zijn gezin met kinderen heeft verlaten en op een geheel andere plek opnieuw is begonnen met een totaal ander type vrouw is gaan wonen. Hij was niet lang vermist maar toch.... Had een ongeluk gehad en was zijn geheugen kwijt dus leefde met voor hem vreemden in een huis, herkende ook zijn eigen kinderen niet en had een andere persoonlijkheid gekregen (zo zie je maar dat je ervaringen je maken tot hoe je nu bent, wis die ervaringen en je bent een ander mens, gek he?). Hij kon dat niet volhouden dus is weggegaan. Dat doet me dan weer denken aan een ander verhaal waar zelfs een film over is gemaakt, the Vow, gebaseerd op een waargebeurd verhaal. Man en vrouw zeer verliefd, trouwen en 2 maanden daarna krijgen ze een autoongeluk waarbij de vrouw een tijdje in coma ligt. Als ze wakker wordt en haar man ziet is het een vreemde voor haar (het interessante is hierbij dan weer dat liefde dus ook afhankelijk is van het juiste moment en het juiste stofje in je brein, ook dit zijn weer momentopnames, een geval van op de juiste tijd op de juiste plaats.). Zij voelt helemaal niets voor hem, maar hij laat het er niet bij zitten en gaat haar weer opnieuw het hof maken enz. enz. Zij doet eraan mee, maar heeft nooit meer dezelfde gevoelens gekregen. Ze heeft ervoor gekozen om van hem te gaan houden. That says it all.........

Spinnen....

Het is de tijd er weer voor, de spinnen zijn overal in de tuin druk bezig met webjes maken. Helaas wonen ze ook binnen en niet zomaar kleintjes, neeeeee, van die grote zwarte (volgens mij wonen ze in de kruipruimte), gelukkig zitten ze meestal verstopt maar zo af en toe zie ik uit mijn ooghoek iets bewegen en zie ik zo'n kleine tarantula over mijn witte plavuizen vloer rennen. Je hoort hem zelfs stampen. Ik durf er helemaal niets aan te doen, ze zijn te groot en ik wil niets doodmaken, want ook al vind ik ze vreselijk eng, ze hebben net zoveel recht op leven als ik. Meestal roep ik zus, die zet ze wel buiten de deur. Vorig jaar echter, zat er een op het plafond in de slaapkamer en dat is wel zijn eigen doodvonnis want anders doe ik geen oog dicht. Maar wat te doen? Als eerste heb ik hem toegesproken en mijn excuses gemaakt dat ik hem ging doden, niet te lang over nadenken. Met een kussen hem van het plafond geveegd, plop op mijn laminaat, hij leefde nog. Met een hele lange laars heb ik hem de genadeklap gegeven en ben..... met een heel schuldig geweten.....gaan slapen. Ik ben een watje....