De kabouter

Soms verbaas ik mezelf. Ik kan heel creatief zijn als de periode in mijn leven een beetje saai is. Dan moet er weer wat gebeuren. Zo ook toen. Met vriendin een avondje stappen in Rotterdam, het was lang geleden. En zoals ik al eerder zei, soms komt er iemand binnen en ....poef..... er gebeurt iets. Wat was ie leuk. Het voordeel van buiten moeten roken is dat je eerder in gesprek raakt met mensen dan binnen. Wij raakten in gesprek doordat hij om zich heen keek alsof ie iets kwijt was. Ik vroeg hem wie hij zocht en hij sprak de legendarische woorden: "ik zoek een klein mannetje met een puntmuts en een rood jasje, heb je hem gezien?" Ik antwoordde: "Jammer die krijg je niet meer terug, hij sprong net in mijn tas en gaat lekker met mij mee naar huis". Zo, ijs gebroken en een uurtje met hem en zijn vriend staan praten. Helaas gingen we toen ieder onze eigen weg. Maar hij bleef in mijn hoofd rondspoken. Ik wist dat hij wel uit Capelle kwam maar in Doetinchem (of all places) was gaan wonen en ik wist zijn voornaam, A. Ik dacht dat ik wel een poging kon wagen en besloot een advertentie te plaatsen in het lokale Doetinchemse krantje: Klein mannetje met rood jasje en puntmuts, in tas gesprongen op 4 okt. wil graag naar huis met mijn mobiele nummer erbij. De dame van de krant moest er erg om lachen. Goed, nu maar afwachten. En dan gebeuren er rare dingen. Ik kreeg telefoon en de man meldde dat dit zijn mannetje betrof en vroeg of hij hem even kon spreken. Ik zei dat het niet kon omdat hij lag te slapen. Nog een smsje: Wat fijn dat je hem gevonden hebt, we zijn hem al zo lang kwijt en het is zo leeg in de boekenkast. En: Tjee dat is mijn vader, zet hem maar op de bus dan pik ik hem hier wel op.  A. heeft niet gereageerd maar zoals je leest ligt de humor op straat, of in dit geval, in de krant...

Gewoon een spiegel

oktober 1993

I'm wondering what you would like me to say

About you, who entered my life in a strange way

No need to boost your ego, big enough

On the outside you look real tough

But what's inside you I can't tell

What's on your mind you hide rather well

So, in conclusion, you resemble me

Letting people see what you want them to see

Gedachten lezen

Soms geloof ik dat er meer is tussen hemel en aarde en soms helemaal niet. Iedereen heeft wel eens van die momenten, dat je net aan iemand zit te denken die je heel lang niet gezien of gesproken hebt en dan belt die persoon of is er iets op t.v. dat precies op die persoon of situatie slaat. Ik maak het vaak mee, maar ik weet inmiddels door al die boeken die ik interessant vind dat je brein je heel goed kan foppen. Een keer ben ik echter wel bijna van mijn stoel gevallen.
Het voordeel van veel uitgaan is dat je veel kennissen maakt, zo ook ik. Lekker weer, heerlijk met vriendin afgesproken op terras. Ze was laat en ik zag kennis E. dus even een praatje gemaakt. Eerder die dag had ik een behoorlijk schrikmoment. Was een wasje aan het draaien en stond onder de douche. De wasmachine stond tegenover de douche en ineens hoorde ik een hoop kabaal en kwam de wasmachine de douche in stuiteren. Ik stond klem en kon alleen maar afwachten wat er zou gaan gebeuren. De wasmachine viel uiteindelijk om op 2 centimeter van mijn voeten vandaan. Je weet hoe zwaar die dingen zijn dus gelukkig was dat goed afgelopen. Ik kon hem niet optillen dus moest hem even laten liggen. Had in ieder geval weer een smeuiig verhaal om aan vriendin te vertellen die middag. Dus, ik zat met E. te praten. Hij vroeg hoe het ging en of ik nog wat had meegemaakt. Ik wilde hem net gaan vertellen wat voor hachelijk avontuur me was overkomen die morgen en zei: "nou weet je wat mij gebeurde vanmorgen?"  E. zei zonder aarzelen "Je wasmachine is op hol geslagen". Soms is er meer tussen hemel en aarde.....

Mijn eerste eigen hol

In 1991 ging ik voor het eerst alleen wonen nadat de Liefde de relatie had verbroken na 11 jaar. Ik kreeg een flat aangeboden via mijn werkgever en maatschappelijk werk (dat waren nog eens goede tijden) en kon dus vrij snel gaan wennen aan mijn single bestaan. Ik woonde 4 hoog, zonder lift. Het kan aan de toenmalige gemoedstoestand liggen maar als ik eraan terugdenk was het 1 van de fijnste plekken om te wonen. Ik voelde me er heel veilig. Op een gegeven moment had ik met 2 vriendinnen een leuk feest gegeven in de Koornbeurs en was flink aangeschoten (het was ook zoooo gezellig geweest) dus vriendinnen hadden geregeld dat de uitsmijter (een goede oude bekende) mij thuis zou brengen. Hij vond het nog steeds zooooo gezellig dat hij maar bleef. Helaas woonde hij toen nog samen (was al van plan om daar iets aan te gaan doen, maar dat duurde nog even) dus moest toch naar huis. Mobieltjes hadden we nog niet en mijn fijne huis had ook geen intercom of video bij de buitendeur. Als er gebeld werd kon je opendoen of niet zonder te weten wie er naar boven kwam. Ik wist dus nooit van tevoren wanneer "Lover" naar boven kwam lopen. Geweldig spannend was dat altijd en het mooie was dat je nooit kon bedenken of je er al dan niet zin in had. Ik heb er 3 jaar gewoond, "Lover" is weggestuurd na 3 maanden. Het was niet de goede tijd.....

Het witte paard

Vorige week gingen Jut en Jul de wekelijkse boodschappen doen en kwamen langs de Portugese broodjeszaak die ook leuke hebbedingetjes verkoopt. Ik zag hem staan in de uitverkoopbak.... het witte paard. Ik MOEST hem gewoon kopen. Hij ziet eruit als een mongool, dat witte paard, doorgezakte rug met een ontzettende stomme grijns op zijn gezicht en een pony (ik bedoel hier haar, niet nog een paardje). Aangezien ik alles koop waar ik vrolijk van word (hoewel je je dat misschien niet kunt voorstellen na bovengenoemde beschrijving) staat hij inmiddels op de aanrecht op een mooi plekje naast een lampje zodat ie goed in het licht staat. Ik kijk er dus elke dag naar en elke dag neem ik het me voor.................BELIEVE.......

Hormonen 2

Dit waren de hormonen in april 1978  17 jaar pubertijd

De weg is lang, geen terug meer mogelijk

Je voeten zakken in het mulle zand.

Je zoekt naar een eind, onvindbaar.

Opeens zijn daar stemmen, nee niet rusten.

Verder, de grond is vochtig koud, maar

Je ziet de zon, verderop. Daar is het gras groener.

De lucht is blauw. De tijd staat daar stil. Of is dit maar schijn.

Verder, alsmaar verder. Het einde moet mogelijk zijn. Je gezicht

roept me, geeft me kracht. Jij bent daar.

Ik moet het halen ...........

Hormonen

Ik weet het zeker..... De invloed van hormonen. Gek eigenlijk, als je puber bent vindt iedereen het normaal als je  geirriteerd reageert, boos, gekke dingen doet.. Ach het zijn de hormonen. Als precies hetzelfde gebeurt in de overgang, of bij de heren de midlife crisis, wordt er vaak niet gedacht aan diezelfde hormonen, terwijl ik in al mijn wijsheid toch denk dat daar veelal de oorzaak ligt van scheidingen, vreemdgaan, burnout, jongere liefdes enz.. Er wordt wel eens over geschreven maar ik diep die wijsheid op uit mijn eigen ervaring en ervaringen van mensen uit mijn naaste omgeving. Toch hou ik het voor nu even bij mezelf. Ik ken mezelf als een redelijk stabiel mens, geen hele hoge pieken en dalen totdat.......Wat gebeurde er allemaal? Ineens kon ik van heel blij zomaar veranderen in heel down en dat op 1 dag en zonder aanwijsbare reden. Een heel erg gevoel van ...... krijg allemaal de kl....... kon me zomaar ineens overvallen (dus burnout die geen burnout was) en dan die emoties, pffff, ik huil echt niet zo snel maar nu is het af en toe alsof er een kraan opengedraaid wordt, melancholie viert hoogtij EN IK KAN ER NIETS AAN DOEN! Net zoals ik er niets aan kon doen toen ik 16, 17 was en in de pubertijd belandde. En dan heb ik het nog niet eens over de opvliegers, vergis je niet, het is hard werken, die overgang. Maar ze zeggen dat je na deze periode een wijzer mens zult zijn en uiterst tevreden met jezelf...... Ik wacht.........