Spiritueel

Ben jij spiritueel, vroeg iemand me laatst? Ik zei dat ik in principe nooit iets niet ben maar probeer over alles een 'open mind' te hebben, wat echt niet altijd lukt maar ik probeer het. Ik heb het even opgezocht. Het is niet geheel duidelijk wat spiritueel zijn is maar 1 verklaring vond ik wel mooi "leven in contact met je hart". Dat lijkt natuurlijk weer makkelijk als je het leest, maar in de praktijk is dat niet zo makkelijk omdat het gewoon niet elke dag onder alle omstandigheden kan. Ik ben ook meer geneigd te leven met mijn brein in combinatie met mijn hart. Mijn gevoel kan ik niet onder alle omstandigheden vertrouwen. Ik vind het best een lastige materie, vooral als je in een positie zit waarin je alleen leeft en voor jezelf moet zorgen, financieel. Soms heb je geen andere optie dan je gevoel even uit te schakelen omdat dat gewoon op dat moment beter uitkomt. Je brein is dan een betere leidraad. Ik kan wel stellen dat ik qua mensen redelijk spiritueel ben, ik ontmoet mensen en voel meestal wel of ik ze mag of niet. Dit gevoel schakel ik nooit uit omdat dat gevoel meestal wel klopt. Dus ben ik spiritueel, tja, ik ben niet voor niets psychologiecursussen gaan volgen want ik zie niet heel veel verschil tussen de dingen die ik heb geleerd op deze cursussen en spiritualiteit. Het ligt eraan hoe je het bekijkt (of bevoelt in dit geval).

Geketend...

januari 1994

Met handen gebonden

En ogen blind

Kijk ik je aan

Iets speciaals gevonden

Voor altijd een vriend

Ik laat je niet gaan

Geluk in je ogen

Geen tranen noch verdriet

Hoe lang zal het duren

Voor eeuwig of toch niet

Met handen gebonden

Nooit meer vrij

Geboeid, blind maar gelukkig

Blijf nog even bij mij

Eenzaam II

Ik kan natuurlijk een beetje zien welke pagina's van mijn blog het meest gelezen worden en ik kan ook zien dat sommige trefwoorden mensen dus schijnen te raken. Interessant, de 2 pagina's/trefwoorden die het meest trekken zijn niet de positieve maar 'Eenzaam' en 'Incognito'. Aangezien niemand weet wat voor verhaaltje er volgt zet dat je aan het denken. Incognito is een gedicht van 20 jaar geleden van mij. Maar het meest verbaast mij dat 'Eenzaam' binnen een paar dagen meer dan 20 keer bekeken is. Zou dat betekenen dat er meer mensen eenzaam zijn dan je zou verwachten. Dat verbaast me dan weer minder. En wat is eenzaamheid precies. Ik voel me ook wel eens eenzaam, onbegrepen, alleen, maar eigenlijk ben ik niet eenzaam, want ik woon naast mijn zus en zwager dus zie elke dag een vriend en vriendin en toch voel ik me heus wel regelmatig alleen. Ondanks alle mogelijkheden om contact te hebben met de hele wereld zijn de meeste van die contacten minder bevredigend dan een menselijke stem door de telefoon of eye to eye contact. Ik merk het zelf ook, het 'chatten' is leuk en een vorm van aandacht maar vervangt never nooit het persoonlijke contact, wat veel intenser is. De mens is een groepsdier, sociaal en is er toch voor gemaakt om persoonlijk contact te hebben. In deze tijd is dat een stuk lastiger dan vroeger toen je elkaar nog nodig had, gewoon in je dagelijkse bezigheden. Nu je alles wat je te vragen of melden hebt af kan doen met een smsje of via je lcd schermpje hoef je niet meer te bellen of even langs te gaan. Ik vind het geen goede ontwikkeling. Hey er gaat toch niets boven een lekkere discussie (of gesprek) met iemand als je ook kunt zien dat ie glimlacht of boos kijkt en aanvoelt of je met hem of haar op 1 lijn zit of niet. Nu maar es kijken of deze pagina ook zo vaak bezocht gaat worden .......

Mannen van een zekere leeftijd

Een nieuw programma, een programma dat ik natuurlijk wel een keertje interessant vind, aangezien ik een vrouw ben van een zekere leeftijd. Het is ten eerste een beetje zielig dat mannen, zelfs op een zekere leeftijd, nog steeds niet eerlijk durven zijn. Over hoe vaak ze nog sex hebben, over dat ze nou eenmaal ook in een dalende lijn zijn sinds hun 35ste, net als iedereen. De hormonen veranderen, testosteron neemt af. Je kunt dus alle onderzoeken die daarnaar gedaan worden naast je neerleggen of ze zouden gedaan moeten zijn met een leugendetector erbij. Maar de uroloog in het programma zei het treffend, mannen zien sex als prestatie terwijl het communicatie zou moeten zijn. Natuurlijk is het een oerdrift en communicatie is wat de mens er door de eeuwen heen van heeft willen maken, lukt natuurlijk niet. Het is wel leuk om te zien dat al die mannen behoorlijk onzeker zijn geworden naarmate ze ouder zijn en toch wel een beetje bang 'dat ze niet meer meetellen'. Je kunt dus klaarblijkelijk een onuitwisbare indruk op een 'man van een zekere leeftijd' maken door hem te vertellen dat hij sexy is, woest aantrekkelijk en erg mannelijk. Zo te horen zullen ze heel blij van je worden. Wel op zo'n manier zeggen dat ze denken dat je het meent he................

De band Cocoon

In 1976 stapten wij elke vrijdag en zaterdag (en vaak ook zondag) op ons brommertje om naar het buurthuis het Pannetje te gaan. Lekker dansen (en drinken) en flirten, reuze gezellig. Zo ook dat weekend. Er speelde dat weekend een live bandje, Cocoon en dat was een leuke afwisseling en kwam niet vaak voor. Het bleek een goed coverbandje te zijn met een hele leuke (vond ik) drummer. Ze speelden o.a. nummers van Uriah Heep. Ik ben al tijd erg creatief geweest om in contact te komen met iemand die ik leuk vond en zag dat hun 'roadie' een shaggie aan het roken was, dus liep naar hem toe om een shaggie te draaien. We raakten in gesprek en toen de band pauze had werd ik aan ze voorgesteld en ging bij ze aan tafel zitten. Toevallig zat ik naast de leuke drummer die een hele aardige jongen bleek te zijn. We kletsten honderduit tot hij weer moest spelen en eigenlijk moest ik toen al naar huis. Ik had het ervoor over om op te bellen (hiervoor moest je een eind lopen naar een openbare telefooncel want mobieltjes waren in de jaren 70 alleen maar in Star Trek te zien)  en ik mocht wat langer blijven. Na hun optreden hebben we nog een hele tijd gepraat en toen ik echt weg moest bracht hij me naar mijn brommer. Ik vond het heel jammer dat hij toen vertelde dat hij een vriendin had (een rooie zei hij) maar als dat niet het geval was geweest hij me zeker vaker had willen zien (jaja, ik was toen nog niet zo wijs als nu en geloofde hem hihi). Ik weet zijn naam nog, Laurens Lodewijk Lucas Bakker en heb hem gegoogled en het was leuk te ontdekken dat hij het best ver geschopt heeft met het drummen. Tja, ik heb dat allemaal onthouden maar ik weet zeker dat hij geen idee heeft wie ik ben en ook niets meer weet van het gesprek dat we toen hadden, ik ken mijn pappenheimers inmiddels wel.....

Hoofdrol

Zesde klas lagere school. Het was traditie om het schooljaar in de zesde en laatste klas te eindigen met een groot toneelstuk waarvoor de ouders werden uitgenodigd als publiek en dus moesten er rollen verdeeld worden en auditie gedaan. Natuurlijk had je in de klas verlegen kids en wat meer uitgesproken kids, populaire en minder populaire. Ik behoorde altijd tot het groepje van de populaire kids, ik was nooit de populaire maar hoorde er wel bij. Mijn vader hamerde er heel erg op dat ik netjes en beschaafd Nederlands sprak en geen fouten maakte want dan kreeg ik het te horen. Op je 10de en 11de jaar luisterde je nog wel naar je ouders en dus deed ik daar mijn best voor (ik heb er nog steeds profijt van want maak in mijn schrijftaal weinig tot geen fouten, spreken is een ander verhaal). Ik sprak erg beschaafd en accentloos Nederlands (helaas niet zo gebleven want mijn Delftse accent is niet te miskennen) . Tijdens de audities moest een aantal kids een stuk van het script voorlezen en er werd gestemd wie dat het beste deed. Ik werd met meerderheid van stemmen gekozen voor de hoofdrol. Ik speelde een prinses die nogal losgeslagen was (een hippie-rebel) en niet naar haar vader de Koning wilde luisteren en dus ook niet wilde trouwen met diegene die hij had uitgekozen. Het was een leuke rol en we mochten vaak tijdens lesuren repeteren. Ik genoot ervan. Ik heb geleerd dat het geen zin heeft spijt te hebben van dingen uit het verleden en dat heb ik eigenlijk ook nooit, behalve van 2 dingen, 1 ervan was dat ik me nooit heb gerealiseerd dat ik thuishoorde op de toneelschool, over die andere hebben we het een andere keer....

Eenzaam??

Vandaag had ik voor de tweede keer iemand aan de lijn die eigenlijk meer verlegen zat om een praatje dan dat hij met een vraag in zijn maag zat. Hij, een oudere man zo te horen, wilde weten of zijn toestel, dat hij opgestuurd had ter reparatie, al bij ons binnen was gekomen. Dat was zijn oorspronkelijke vraag, maar voor ik er erg in had, vertelde hij een heel verhaal over dat hij vaak naar familie in Dronten moest waar hij zijn navigatie op de telefoon voor gebruikte en dat hij het ding dus eigenlijk niet zo lang wilde missen. Hij vertelde waarom hij hem gekocht had en waar en wanneer en wat hij er allemaal mee deed en hij hield niet op met praten. Ik kwam er ook echt niet tussen om het verhaal af te kappen en kon alleen maar af en toe op het juiste moment ja en nee en oh mompelen in de telefoon terwijl ik dacht, wat zielig, deze man is gewoon eenzaam en heeft meer behoefte aan een gesprek dan aan de informatie. Uiteindelijk, na een minuut of 10 was hij stil en ik zei hem dat ik e.e.a. voor hem zou uitzoeken en hem morgen terug zou bellen. Ik zie er een beetje tegenop om dat te doen want dat zal wel weer een minuut of 10 gaan kosten, maar aan het eind van het gesprek bedankte hij mij heel vriendelijk voor de tijd die ik had genomen en dat ik naar zijn verhaal wilde luisteren. Toen smolt ik.......