Leraar boekhouden

Ik zat op de MEAO en voordat je uiteindelijk een richting ging kiezen moest je alle vakken volgen. Dat hield in dat ik ook Boekhouden, Handelsrekenen, Economie en Recht moest volgen, vakken waar ik helemaal niets van snapte en totaal geen interesse in had. De leraar Boekhouden had dat natuurlijk snel door, Mijnheer Van der Boon, heette hij en hij vertelde me ooit dat hij het wel fijn vond dat ik Helen heette, net als zijn vrouw, zodat hij zijn frustratie een beetje kon botvieren op mij. In ieder geval deed ik niet veel moeite voor het vak en na een repetitie waar ik normaal geen enkele vraag goed had, bleek ik 1 onderdeel juist te hebben beantwoord (was vast toeval) en Mijnheer van der Boon riep me voor de klas en had op mijn papier een grote vlag getekend. Ik lette ook tijdens de lessen niet op en was meestal bezig mijn agenda bij te werken met teksten en tekeningen. Toen ik een keer de klas in kwam lag er een plastic zakje op mijn tafel met kleurpotloden, een barbiehoofd en losse armen en viltstiften erin, gekregen van Mijnheer van der Boon zodat ik lekker mijn gang kon gaan. Het jaar erna heb ik als eerste Boekhouden en Handelsrekenen laten vallen en koos een richting waarbij ik die vakken (en die leraar) niet nodig had....

Door schade en schande.....

Wij woonden 4 hoog en hadden niet al die beveiligingen voor kids die ze nu hebben, wij deden het gewoon eerst fout en dan wisten we het wel. Mijn oma woonde dus vroeger bij ons en had een heel leuk setje in haar kamer staan. Twee rotan stoeltjes en een rotan tafeltje met een glasplaat. Vriendin en ikke speelden heel vaak in haar kamer als ze er niet was en op een dag waren we met dansen bezig. Vriendin vond dat ik op de tafel moest gaan staan want dat glas klepperde zo lekker, leuk voor een spaanse dans. Natuurlijk deed ik dat en klepperde erop los.... tot het glas brak en ik door de tafel zakte. Daar leerden we wel van, een flinke wond op mijn dij en paniek alom, naar het ziekenhuis en zo'n 12 hechtingen in mijn dij. Het litteken heeft er heel mijn leven gezeten waardoor ik het nooit kon vergeten. Ik gaf vriendin de schuld en heb wraak genomen, op een dag was ik boos en had haar eerst met een plastic schepje op haar hoofd geslagen waarop ze me heel hard uitlachte, toen pakte ik het massieve stuk hout wat dienst deed als toonbank in mijn winkeltje en dat ging beter. Ze had een flink gat in haar hoofd en de wraak was dus zoet. Gelukkig gaan we sinds die tijd wat beschaafder met elkaar om en we maken geen ruzie meer.....

Nog niet gewend.....

Vanaf januari tot oktober had ik geen werk. Natuurlijk zat er veel tijd in het zoeken (op de computer) en het reageren op vacatures en het af en toe bezoeken van de mensen van het UWV maar daarnaast was er veel tijd om hele leuke dingen te doen. Ik heb veel schilderijen gemaakt vanaf januari, zo'n 100 stuks en ik heb vaak gitaar gespeeld. Mede om jezelf iets te doen te geven want normaliter slokt werken een hoop vrije tijd op. Dat merk ik nu ik weer werk. Ik heb 2 schilderijen gemaakt in 2 maanden tijd, waarvan er 1 nog niet af is en ik heb mijn gitaar 2 keer opgepakt om te oefenen. Het lezen, een andere hobby, doe ik dan nog wel in bed voordat ik ga slapen. Het is niet alleen dat er minder tijd voor is maar ook dat ik nog steeds aan het wennen ben dat ik weer werk, waardoor ik overdag veel energie verspil en 's avonds eigenlijk alleen nog maar wil zitten en een beetje tv kijken (op die spaarzame momenten dat er iets leuks te zien is). Ik ben absoluut geen perfecte huisvrouw maar wassen en stofzuigen zijn de minste dingen die gedaan moeten worden en die moeten nu in het weekend, zodat ik daarna weer lekker kan gaan zitten en bedenken wat voor leuke dingen ik allemaal had kunnen doen. Ik ga ervan uit dat als ik echt weer gewend ben aan het dagelijks bezig zijn met werken ik ook mijn vrije tijd weer ga gebruiken voor het ontspannen d.m.v. gitaar spelen en schilderen.

Another me...

Toen Jul 60 werd was er 1 ding dat ik haar graag wilde geven. Ik had een keer een schilderij gemaakt dat zij leuk vond. Helaas heb ik er (nog) geen foto van. Het is een donkerblauwe ondergrond met 2 dezelfde vrouwen in een verschillende pose. De tekst is "you, another me" en in de benedenhoek staat "Two drifters off to see the world, there is such a lot of world to see". Het sprak haar aan (zij is een iets minder tekstenmens dan ik) omdat het precies Jut en Jul weergeeft. Wij zijn heel verschillend maar in wezen hetzelfde, we lopen op dezelfde weg hoewel 1 van de 2 af en toe een zijweggetje neemt, dat uiteindelijk weer terugkomt op de hoofdweg. We denken over veel dingen hetzelfde en toch ook over veel dingen heel anders. En dat is waardoor het leuk blijft. Wij begrijpen elkaar en laat dat nou net zijn wat er meestal mis is geweest in mijn relaties. Misschien is liefde wel gewoon accepteren maar ook begrijpen dat iemand heel anders kan denken dan jij ...

Rare jongens die Amerikanen.....

Rond 7 uur 's avonds ben ik meestal aan het eten en alleen eten heb ik altijd het vervelendst gevonden van het single bestaan, dus dat doe ik meestal met een bord op mijn speciale schootdienblad op schoot met de televisie aan. Oprah is ermee gestopt dus kijk ik nu regelmatig naar Ellen Degeneres die minstens zo populair is als Oprah. Waarom ze zo populair is weet ik niet maar ik vind haar wel sympathiek overkomen en ze is ook wel grappig en ad rem. Kom ik bij het feit aan waarom ik Amerikanen rare jongens vind. Als de show begint komt Ellen achter de coulissen vandaan en dan moet je het publiek zien, alsof er een godin het podium oploopt, gillen, schreeuwen op het hysterische af. Zij ondergaat dat rustig maar de I love you en I love you too's vliegen over en weer. Aan de ene kant is dat natuurlijk positief, beter dan I hate you maar goed, er wordt nogal makkelijk omgegaan met Love vind ik. Like zou een betere keuze zijn. Tenslotte kent niemand de ware Ellen en Ellen kent niemand van de mensen in het publiek dus hoe kun je dan van elkaar houden? Het komt op mij altijd wat hypocriet over. Het is iets Amerikaans denk ik, ook al ken je iemand niet, toch zeggen dat je van hem/haar houdt. Ze leven wel langer daar denk ik, want als ze elkaar begroeten doen ze dat altijd met een knuffel en je weet wat dat betekent als je mijn vorige 2 verhaaltjes leest.......

Zaterdag met de meiden

Vandaag was een gezellige dag. De meiden, 1 vriendin die inmiddels een tijd samenwoont in Nijmegen en 1 vriendin die sinds kort 'verkering' heeft met een vriend die ze al 10 jaar kent. Samen met zus togen we naar de Woonstore om daar heerlijk een beetje rond te struinen tussen allemaal leuke hebbedingen. Heel gezellig. Na een korte stop bij de Hamburgerman, die natuurlijk wilde weten of we weer wat gekocht hadden, gingen we weer naar huis waar ik een heerlijke pasta op tafel heb gezet (en opgegeten). Het is altijd leuk om weer bij te praten over de verschillende levens die we leiden, over wat we nog graag zouden willen en over wat we allemaal al hebben (bereikt). Natuurlijk was ik benieuwd hoe vriendin ineens kriebels kreeg voor een vriend waardoor de vriendschap omsloeg naar een relatie. Na een kopje koffie gingen ze om een uur of half 8 weer huiswaarts, de een in de auto op weg naar Nijmegen, de ander met de trein op weg naar Delft. En ik ben weer een paar zelfgemaakte (zelfs met mijn eigen 1 jarige hoofdje erop) kussentjes, een prachtige glazen engel en een heleboel knuffels rijker en daardoor weer een paar dagen langer leven, dat gaat de goede kant op.

Knuffel als je het nodig hebt..

Zoals wel bleek uit mijn voorgaande stukje was ik, op zijn zachtst gezegd, niet so happy die dag. De boodschappen moesten gedaan worden dus togen Jut en Jul naar de Appie en de Lidl. Ze stonden er weer, 3 man sterk, mensen overhalen om over te stappen naar Nuon. We liepen er alweer een beetje met een boog omheen toen 1 van de mannen (een heel erg leuke!) vroeg of ik het koud had. Natuurlijk las hij mijn stemming, ik zal er niet al te vrolijk uit hebben gezien en had het inderdaad ook koud. Dus ik bevestigde dat. Hij zei verder niets dus we liepen door om de boodschappen te halen. Zo af en toe bekeek ik hem van een afstandje om weer heel benijdenswaardig te zien dat hij met veel mensen een praatje maakte en ogenschijnlijk heel lekker in zijn vel zat. Na, als laatste, de boekenwinkel uit te komen en richting roltrap lopend zag hij me weer en vroeg: "Ga je de kou weer in?". Ik zei " ja het moet wel".  Ik dacht, nu komt het, nu gaat hij me vragen of ik over wil stappen naar de Nuon. Hij vroeg : "Wil je misschien even kroelen" en spreidde zijn armen uit. Laat dat nou precies zijn wat ik nodig heb. Ik bedacht me geen moment en liep zijn armen in. Hij zei "Dan blijven we lekker de hele avond zo staan". "Heerlijk" zei ik. Natuurlijk was dat een grapje maar, zo zie je maar weer, op de momenten dat je het echt nodig hebt, krijg je het zomaar, zonder er enige moeite voor te doen, van een compleet vreemde. Ik had net een spreuk gelezen van Paulo Coelho dat elke knuffel die je geeft en/of krijgt je leven met 1 dag verlengt. Het leven is goed......