Bewondering

Ik kan niets anders dan bewondering hebben voor mijn moeder. Geboren en getogen in de Tropen en daadwerkelijk in de jungle geleefd. Mijn opa (Hongaar) en mijn oma (Russin) waren naar Nederlands Indie gevlucht en daar gesettled waar mijn opa een rubberplantage runde. Hun huis stond in the middle of nowhere op palen (want eronder stroomde een riviertje met krokodillen erin die ze niet in huis wilden). Dit hield in dat moeders met haar 2 zussen en broer ondergebracht werden in kloosters en pleeggezinnen omdat ze anders niet naar school konden. Ze zag haar ouders dus niet vaak en was als oudste ook verantwoordelijk voor haar jongere zusjes en broertje. In oorlogstijd heeft ze bij het Rode Kruis geholpen en veel gewonden van de straat af moeten slepen. In die tijd leerde ze mijn vader kennen (een nuchtere stoere Hollandse man) en uiteindelijk besloten ze te gaan trouwen en dat zij naar Nederland zou komen om daar te trouwen. Op het moment dat ze moest gaan, zat mijn vader gevangen wegens het zwart verhandelen van spullen en moest ze dus haar familie achterlaten en helemaal alleen met de boot naar een onbekende bestemming en schoonouders die ze nog nooit gezien of gesproken had. Ze werd niet echt met open armen ontvangen maar ze heeft het gered en toen mijn vader vrijkwam hebben ze een soort schuur gehuurd in Delft waar ze gingen wonen (en het niet makkelijk hadden omdat mijn vader nog geen werk had). Daar is mijn zus geboren. Gelukkig ging het ze daarna steeds beter en konden ze een flat huren in een betere buurt waar ik geboren ben. Moeders is heel erg verwesterd en heeft nooit de behoefte gehad om terug te gaan naar Indonesie. Ik blijf het knap vinden, huis en haard verlaten om in zo'n andere cultuur te aarden.

(Para) Normaal......

Mijn moedertje is Indonesie geboren (toen nog Nederlands Indie) en is tot haar 26ste daar opgegroeid. Indonesie kent natuurlijk een hoop bijgeloof, voodoo, paranormale dingen, geesten en ga zo maar door. Dat heeft moeders meegebracht naar het kille, nuchtere Nederland jaren geleden. Zo hadden wij vroeger (ik heb het over eind jaren 60) een paranormaal genezer die aan huis kwam, Dr Schneebeck (deed aan handoplegging). Moeders had nogal wat last van stress en was angstig en had baat bij Dr Schneebeck. Voor zus en mij was het normaal want wij wisten niet beter dan dat hij eens in de zoveel tijd langskwam en moeders 'behandelde'. Ik werd me pas bewust dat het 'anders' was toen ik vriendinnetjes meenam naar huis en de dokter was er toevallig ook. Zij stonden met open mond te kijken wat er gebeurde omdat ze daar nog nooit mee geconfronteerd waren. Wij zijn nu eenmaal nooit schapen geweest.......

Geweldig!

Geweldig vind ik het, van die verhalen die gaan over een dier dat 'gewoon' door er te zijn een mens redt. Wij hebben met psychologie geleerd over een theorie (zou even moeten opzoeken van wie maar dat is niet zo heel erg belangrijk in dit geval) die erover gaat hoe mensen stabiel blijven (in hun koppie). Daar zijn een aantal pilaren voor nodig in je leven. Natuurlijk heb je onderdak, warmte en voedsel nodig maar 1 van de heel belangrijke ondersteunende pilaren is dat je iemand of iets hebt om voor te zorgen (zodat je ertoe doet in deze rare wereld). En soms hoor of lees je een verhaal dat deze theorie ten volle ondersteunt. Zo ook het verhaal van Bob de straatkat. Er was een man in Londen die flink de weg kwijt was, dakloos en verslaafd aan heroine. Hij deed mee aan een 'housing program' om hem onderdak te verlenen en zo vond hij Bob, een zwerver en ziek. Hij heeft hem met zijn weinige geld opgelapt en wilde hem weer vrijlaten maar Bob vond in hem zijn redder en week niet meer van zijn zijde. Zoals we weten kiezen katten hun baas zelf. De man verdiende geld door op straat gitaar te spelen en te zingen en Bob ging dus mee, in de bus, in de metro en bleef bij hem zitten als hij optrad. De mensen vonden dit natuurlijk geweldig en langzamerhand werd Bob behoorlijk bekend. De man kickte af en het werd makkelijker voor hem om geld te ontvangen omdat Bob op veel mensen natuurlijk aantrekkingskracht had. Samen met een vrouw die dagelijks langskwam op weg naar haar werk heeft hij er een boek over geschreven en dit is een bestseller aan het worden. Het zij hem van harte gegund. Als ik iemand rijk wil zien worden dan is hij het wel, zodat hij nog meer katten kan helpen misschien. Wat een moraal zit er in dit levensverhaal...... geef nooit op........

Hoezo interessant....

Ik snap er niets van, van het Nederlandse volk. Er loopt een crimineel rond die zijn straf heeft uitgezeten en wat gebeurt er in Nederland. Het wordt een BNer en iedereen wil hem ineens in een talkshow, hij gaat boeken schrijven. Men vecht om zijn aandacht. Ik weet zeker dat hij iedereen uitlacht, hij verdient zijn geld nu nog makkelijker dan vroeger.Wat is dat nu weer voor fenomeen? Het is een man die opdrachten heeft gegeven om mensen te liquideren/executeren. Normaal gesproken wil je daar als rechtschapen mens helemaal niets mee te maken hebben, dus ik zou als ik hem tegenkwam op straat of waar dan ook, met een flinke boog om hem heen lopen en als hij tegen me zou gaan praten zou ik toch wel duidelijk laten blijken dat ik niets met hem te  maken zou willen hebben. Nu heeft hij ergens weer 'opgetreden' ofwel 'een lezing gegeven' (moet niet gekker worden) en Twitter is helemaal op tilt geslagen. Ik vraag me af waar dit gaat eindigen.... Misschien wordt ie wel tot minister president gekozen. Tenslotte worden acteurs in Amerika ook gouverneur of zelfs president....

Melancholie.....

Mijn nieuwe collega, rond de 30, vertelde 's morgens dat ze een heel lief kaartje had gekregen van haar vriend, ze heeft een eigen paard en het kaartje zat heel zichtbaar in de box gestoken. Natuurlijk riep ik meteen: ok, maar wat stond er dan op? Dat hij heeeeeeel veel van me houdt, zei ze. Wat lief..... Gelukkig kan ik er goed tegen om alleen te zijn, maar dit soort dingen maken me wel heel melancholiek want natuurlijk is het heel fijn om alle 'problemen' en  conflicten en onzekerheid niet meer te hebben maar aan de andere kant heb je dus ook niet al die leuke dingen, en dat maakt me melancholiek. Zat in de auto de hele tijd Barbra Streisand's Lullaby for Myself te zingen. Stukje van de tekst?......

Self contained and self content
No promises to keep
I've got things so together 
That I just can't fall asleep
Walked the night and
Drank the moon
Got home at half past four
And I knew that noone marked my time
As I unlocked my door
It's really lovely to discover
That you like to be alone
Not to owe your man an answer
When he calls you on the phone

en nog een stukje

Take an hour in the shower
Use the water while it's hot
In the tub a hand to scrub my back
Is all I haven't got
Self aware with self esteem
Is selfishness a crime
I take the day for quite a ride
And I take my own sweet time
Time to spare and time to share
And grateful I would be
If just one damn man would share the need
To be alone with me.

Snappie?..............

Beloof jezelf....

Dit is niet van mezelf maar te mooi om niet neer te zetten:

Beloof jezelf...

de persoon te zijn die je altijd al wilde worden

in jezelf te geloven

trots te zijn op wie je bent

je leven echt te leven

elke dag te koesteren

de dingen te doen die je leuk vindt

iets nieuws te leren

van vandaag jouw dag te maken

dankbaar te zijn voor alles wat je hebt

het rustiger aan te doen

je vrienden en familie te waarderen

een betere vriend te zijn

elke dag met liefde te vullen

je liefde in woorden uit te drukken

van het leven te genieten

je zorgen los te laten

het van de zonnige kant te bekijken

vreugde te vinden in elke nieuwe dag

je bewust te zijn van wat echt belangrijk is

JE BELOFTEN TE ONTHOUDEN

Het oude stel...

Vandaag stonden ze bij de balie, de vrouw om haar gerepareerde toestel op te halen, de man om het te brengen. Ik vind het een schattig stel, op leeftijd en allebei even groot, of liever gezegd, even klein. Ze kwamen net boven de balie uit. Ik kan het niet helpen maar altijd als ik zo'n stel zie, denk ik, dat ga ik nooit beleven. Elkaar door en door kennen (tenminste voor zover dat mogelijk is), samen een heleboel stormen doorstaan hebbend, kibbelen met elkaar omdat ze elkaar toch ook wel irriteren maar door het gemak waarmee ze met elkaar praten lees je tussen de regels door dat ze elkaar niet willen missen. Ook al ken ik het niet, ik vind het altijd heel mooi om te zien en ik word er altijd weer blij van..... dat het nog bestaat..