Ontroering

Goh, zit je naar het beste van Worldwide Got Talent te kijken, wordt er een jongenskoor aangekondigd uit Wales. Op het toneel stonden in het begin alleen de dirigent en 2 jongens. De twee jongens zongen beiden een solopartij van een onverstaanbaar maar heel mooi lied. Daarna kwam de rest van het koor (130 jongens) zingend uit de coulissen en ik weet niet of het door het inleidend verhaal kwam - er is niets te doen in Wales en de jongens dreigden allemaal op het slechte pad te raken tot 1 man bedacht dat hij een koor met ze ging vormen waardoor ze nu iets te doen hebben en het nog leuk vinden ook - maar ik raakte compleet ontroerd (tranen liepen over mijn wangen, het kan ook iets met de overgang te maken hebben want daardoor ben ik ook een ietsiepietsie!! emotioneler). Ik vond het zooooo mooi en het was heel mooi om te zien dat die jongens zo vol overgave zongen in plaats van rond te hangen en te blowen en zich te misdragen. Ik hoorde dat ze de finale gehaald hebben en uiteindelijk derde zijn geworden dit jaar. Good for them!

Hamburgerman

Een van de meest vrouwelijke hobby's die Jut en Jul hebben, is shoppen en zelfs dat doen we beter dan de gemiddelde vrouw. We worden vooral aangetrokken door fluoriserende labels omdat dat inhoudt dat het produkt in kwestie in de uitverkoop is (en weet je, dat gaat het hele jaar door!). Om goed te shoppen dien je vele winkels vaak aan te doen om goed in je hoofd te prenten welke produkten ze zoal hebben. Dat kost ons geen enkele moeite en daardoor vinden we altijd hele leuke dingen voor weinig. Tijdens onze expedities moeten we natuurlijk zo af en toe een pauze inlassen om de inwendige mens tevreden te stellen en daarbij maken Jut en Jul altijd vrienden. Zo ook de Hamburgerman. Hij staat met een kraampje bij Kwantum en Leen Bakker (in de buurt van ons 2e huis, de Woonstore). Het was hem opgevallen dat hij ons zo vaak zag en wat we nou toch altijd deden? Toen wij hem uitlegden van onze expedities begreep hij het nog niet (MAN!) want er waren toch maar een paar winkels en wij waren altijd uren weg (hij zag ons altijd langsrijden, heen en terug). In ieder geval ziet hij ons dus wel. Wij hebben er een vriend bij, want wanneer we ook langskomen in het theekopje (Smart) hij zwaait altijd!

Eigenschappen

Ik lijk op mijn moeder, maar ook op mijn vader. Als je dat vroeger overdacht, keek je niet verder dan het uiterlijk. Uiterlijk ben ik wel een echt vaderskind maar innerlijk dus zowel vader als moeder. Het lieve, iedereen alles gunnen, komt van moeders, ook mijn nooit aflatende interesse in mannen (ik was vandaag op Schiphol en heb mijn ogen uitgekeken, denk dat ik daar dagelijks een kopje koffie ga drinken). Het stoere, nuchtere en snel van begrip zijn stukje komt van vaders. Maar ik wist al vroeg dat ik absoluut niet zo wilde leven als zij. Altijd maar spijt hebben van dingen die je zogenaamd fout hebt gedaan, dingen die nou eenmaal zo zijn gelopen, so what... Ik vond het vreselijk om te zien dat iemand zich in het heden zo ongelukkig kon voelen vanwege dingen (waar je niets meer aan kunt veranderen) uit het verleden. Het heeft veel energie gekost (samen met Jul, want Jut en Jul doen heel veel samen) om het anders te beleven en om je verleden los te laten en in ieder geval te proberen te genieten van elke dag, onder wat voor omstandigheden ook. Natuurlijk is dat niet eenvoudig en lukt het niet altijd maar ik weet wel dat ik het alleen ook naar mijn zin heb en ik neem niemand kwalijk wat er in het verleden gebeurd is, want daardoor ben ik wie ik ben en meestal kan ik erg goed met mezelf overweg, ik lach met mezelf, huil met mezelf, scheld op mezelf, maar vind mezelf ook heel lief....

Je openstellen

Ik ben niet echt een fan van Paulo Coelho's boeken, maar wel van zijn boek Gedachten en Impressies, allemaal korte verhaaltjes die mij wel raken. Ik citeer een stukje uit zo'n verhaaltje:
"Ik heb geleerd dat dit gevoel (liefde) aanwezig is in de kleine dingen zich laat zien in het kleinste gebaar, dus moeten we de liefde altijd in ons achterhoofd hebben wanneer we iets doen of juist nalaten te doen. De telefoon pakken en het lieve woordje zeggen dat er maar niet van kwam. De deur opendoen voor iemand die onze hulp nodig heeft. Een baan aannemen, Een baan opzeggen. De beslissing nemen die we alsmaar voor ons uit schuiven. Vergiffenis vragen voor een fout die we begingen en waar we nog steeds over tobben. Opeisen waar we recht op hebben. Naar de bloemist gaan, wat belangrijker is dan naar de juwelier. De muziek hard zetten als je geliefde ver weg is, en de volumeknop laag draaien als ze dicht bij je is. 'Ja' kunnen zeggen, en 'nee' want de liefde heeft met alle soorten energie van de mens te maken. Een sport vinden die je samen kunt doen. Geen enkel advies opvolgen, zelfs niet die welke in deze alinea staan - want de liefde vraagt om creativiteit. En als niets van dat alles mogelijk is, als ons alleen maar eenzaamheid rest, ons dan het verhaal herinneren dat een lezer me eens toestuurde: 'Een roos droomde nachtenlang over de bijen die maar niet kwamen. Ze droomde en droomde en in die lange nachten stelde ze zich een hemel voor waar duizenden bijen vlogen die op haar blaadjes landden en haar heel teder kusten. Op die manier hield ze het telkens vol tot de volgende dag, als ze bij het eerste licht van de zon haar bloem weer opende. Op zekere avond vroeg de maan, die wist van de eenzaamheid van de roos: 'Ben je het wachten niet moe?'.'Misschien. Maar ik mag het niet opgeven.'Waarom niet?' 'Omdat ik verwelk als ik niet openga' Op momenten waarop de eenzaamheid al onze schoonheid lijkt te verpletteren, is er maar 1 manier om ons daartegen te verzetten: ons blijven openstellen."
Het lijkt me duidelijk....

Tweedehands relaties

Ik denk dat het steeds moeilijker wordt, hoe ouder je wordt en hoe langer je gewend bent om alleen met jezelf rekening te houden, om te wennen aan 'een liefde in je leven'. Vriendin en ik bespreken dat weleens naar aanleiding van gebeurtenissen van andere vriendinnen of kennissen die wel 'een liefde' hebben. Het is ook een feit dat je veel flexibeler bent als je jong bent, naar mate je ouder wordt (en in de overgang zit) wil je gewoon rust in je kop en om je heen. Dat vredige bestaan wordt danig verstoord door zo'n 'nieuwe liefde'. Je wordt onzeker, rusteloos en moet ineens weer rekening gaan houden met iemand. Buiten dat hebben de meeste mannen (net zoals wij natuurlijk) een hoop bagage, ik ben nog steeds van mening dat vrouwen een betere manier hebben gevonden om daarmee om te gaan dan mannen. Ik ken er een heleboel die absoluut niet alleen willen zijn dus van de ene in de andere relatie overgaan (op hoop van zegen) en dan heb ik het nog niet eens over de kinderen die ze natuurlijk bijna allemaal hebben. Niet zo heel erg, op onze leeftijd hebben ze vrijwel allemaal ook al een eigen leven maar dan moet het ergste nog komen....ze worden opa. Voor mij is dat een behoorlijke opgave. Ik, die al nooit kinderen heb gewild, zou dan ineens geconfronteerd worden met kleinkinderen en dat op mijn leeftijd midden in de overgang. Terwijl ik mij morgen een dagje terugtrek in mijn atelier om in alle rust te gaan schilderen, ga ik daar nog eens goed over nadenken. Er woonde vroeger bij ons in de buurt in een oud vervallen huisje in het opgeschoten groen een oude heks (dachten wij), misschien woont ze straks wel op de Grafiek in Capelle...

Trailer Trash

Ik ontmoette hem in Speakers, een maffe Engelsman uit de buurt van Manchester. Hier in Nederland als een soort koppelbaas, ronselde 'workers' uit Engeland om hier voor onbepaalde tijd te werken bij een bouwbedrijf. Op het terrein van het bouwbedrijf stonden een stuk of 4 caravans waar ze in woonden, zonder stromend water of toiletten. Er was een douche en een toilet in de grote loods verderop op het terrein. Hij had een vrouw in Engeland maar hier niet natuurlijk en hij zat hier maanden achter elkaar. Dus vond hij mij. En zo zat ik een maand of vijf regelmatig op een bouwterrein in een caravan. Soms sliep ik er wel eens terwijl ik in het bezit was van een eigen huis met heerlijke douche en toilet natuurlijk, maar vaak was het wel gezellig in die piepkleine caravan, meezingend met Abba terwijl hij meestal in slaap viel (hij werkte hard, dat moet gezegd worden). Vaak belde hij mij als hij naar zijn caravan liep vanaf de Veste naar de Rotterdamseweg en de hele weg lang werd ik getrakteerd op complimenten (niet vervelend). Ook kon ik met hem meerijden naar Engeland toen hij zijn vrouw ging bezoeken en een weekje bij Engelse vriendin logeren. Nadat hij mij voor de 1000ste keer had verteld 'how beautiful I was' (dat was ik toen ook, ik was 40 en nog prachtig) hield ik het voor gezien en besloot weer een tijdje alleen door het leven te gaan. Ik heb er wel een hele mooie collection box met DVD's en CD's van Freddy Mercury aan overgehouden die hij mij perse voor mijn verjaardag wilde geven, een opfriscursus Engels en een leuke herinnering natuurlijk..

Magic Mike & the Chippendales

Van vriendin kreeg ik een heel leuk verjaarskadootje: Een etentje en een bioscoopje. We hebben eerst op het terras een heerlijke lasagne naar binnen geschoven en na nog een heerlijke koffie richting bioscoop gewandeld. Tegenwoordig hoef je niet meer bij de kassa te zijn. Er staat een automaat, daar type je de eerder uitgeprinte (via internet bestelde) barcode en de kaartjes vallen er zo uit, wonderbaarlijk. De film was leuk, het leven van mannelijke strippers (alleen blote billen, niet Full Monty) en hoewel de bewegingen af en toe vulgair zijn, doet het me toch wat. De harde muziek, het dansen, het hoge testosterongehalte, die heerlijke lijven, als er dan ook nog een leuke kop op zit zoals die van Magic Mike himself (Channing Tatum) die dan ook nog zo af en toe zijn kwetsbare kant mag laten zien in de film..... ik kreeg het er warm van.....Vriendin ook maar ja, wij hebben het niet thuis op de bank zitten natuurlijk.....Het deed me ook denken aan de Chippendales, ook alweer 20 jaar geleden, ze zijn al met pensioen. Het was een hype en de meeste vrouwen in de bioscoop waren nog niet eens geboren toen. Er waren zoveel mannen jaloers in die tijd als we enthousiast vertelden over de 'show' die we gezien hadden. Eigenlijk reageerden ze net zoals vrouwen doen als de mannen naar een paaldansact waren geweest. Zet je aan het denken......